Ada sejenis pembacaan yang memerlukan dunia supaya undur ke belakang.
Bukan pembacaan ringkas tajuk berita antara mesyuarat, bukan punya skrol separa tumpuan melalui suapan. Maksud saya ialah pembacaan yang lebih perlahan — yang memerlukan halaman supaya kekal diam cukup lama untuk membiarkan kata-kata itu mendap.
Apabila bilik itu sunyi, ayat itu tiba sebagai satu benda yang lengkap. Apabila bilik itu bising, ayat itu pecah kepada suku kata dan setiap suku kata menjadi hingar.
Saya rasa kita tidak membaca dengan buruk sebab kita hilang kemahiran itu. Saya rasa kita membaca dengan buruk sebab kita hilang kesunyian yang membolehkan kemahiran itu beroperasi. Kemahiran itu masih ada — dalam cara kita kadang-kadang berhenti pada sebuah frasa dan merasakan beratnya. Jeda itu ialah sisa kebiasaan yang lebih lama, kebiasaan yang memerlukan bilik tanpa dengung.
Sebuah halaman prosa yang ditulis dengan baik, dalam satu erti, ialah bilik tanpa dengung. Tugas penulis ialah membersihkan udara. Tugas pembaca ialah memastikan udara itu kekal bersih.